Informacje
Jest rok 1625, królem Anglii jest Karol I z dynastii Stuartów. Monarcha prowadzi jednak nieudolną politykę, której konsekwencją jest doprowadzenie do opustoszenia skarbu państwa. Wobec tego władca rozpoczął prowadzenie twardej polityki fiskalnej. Niezadowolenie społeczne, które było tego konsekwencją doprowadziło w roku 1628 do wydania przez Parlament Petycji o Prawo.
Był to dokument, który przedstawiono królowi, w którym domagano się, aby od tej pory monarcha musiał uzyskać zgodę i aprobatę Parlamentu na zwiększenie podatków.
W Petycji o Prawo, parlamentarzyści skrytykowali szeroko także samą politykę Karola I
w ujęciu ogólnym
Król Karol I odrzucił jednak ową Petycję o Prawo. W roku 1629 rozwiązał parlament
i rozpoczął jedenastoletni okres tyranii. Zakończyć się on miał dopiero w roku 1640.
Antagonizm brytyjsko-francuski
Cesarz Niemiecki Wilhelm II miał ciągłe złudzenia wobec Wielkiej Brytanii. Wydawało mu się że ograniczy się ona do moralnego wsparcia Francji a nie wystąpi czynnie po jej stronie, zaś jeśli nastroje wojenne w Wielkiej Brytanii wezmą górę, to udział w wojnie się nie opłaci, gdyż Belgia i północna Francja z miastem Calais zostaną w ciągu tygodnia osadzone przez niemieckie wojsko. Stosunek wielkiej Brytanii i Francji do Niemiec przechodził od czasu wojny różne koleje. Cesarz Wilhelm II który był wnukiem królowej brytyjskiej wiktorii na początku swego panowania był usposobiony przychylnie dla wielkiej Brytanii. Antagonizm brytyjsko-francuski spowodowany rywalizacją kolonialna w Afryce, i dochodził w końcu XIX stulecia do najwyższego napięcia. Dążąc do utrzymania hegemoni na morzach i oceanach Wielka Brytania jako światowe mocarstwo zawsze była gotowa wystąpić przeciwko temu państwu które tej hegemonii zagrażało. Antagonizm brytyjsko-francuski w 1899 r. zakończył się gdy Francja dogadała się droga ustępstw z Wielką Brytanią co do podziału terytoriów w koloniach. W ten sposób zakończył się długotrwały konflikt brytyjsko-francuski który trwał od końca XVII w. przez wojny Ludwika XIV, wojnę 7-letnią, wojny rewolucyjne i napoleońskie i rywalizację kolonialną w XIX w.
Niemieckie zagrożenie
Wielka Brytania widziała dla siebie niebezpieczeństwo w nowym rywalu, znacznie groźniejszym do wielkich mocarstw – Francji i Rosji. Rywalem tym były Niemcy, światowe mocarstwo, które rozwijały swoje imperium kolonialne. Edwarda VII. W latach 1870-1905 ludność Wielkiej Brytanii zwiększyła się o 12 mln, zaś Niemiec - o 21 mln. W chwili wybuchu wojny Niemcy liczyły już 68 mln ludności. Przemysł i handel niemiecki bardzo szybko się rozwijały, zaś niemieckie wyroby zalewały świat przynosząc uszczerbek brytyjskim interesom gospodarczym. Plany ekspansji niemieckiej w Azji Mniejszej i Mezopotamii także budziły niepokój w kręgach brytyjskich zwłaszcza że niemieccy politycy twierdzili że „przyszłość Niemiec leży na morzach”. W 1913 r. Winston Churchill który wówczas był pierwszym lordem admiralicji, zwrócił się do Niemiec z propozycją zaniechania na okres 1. roku nowych zbrojeń. Niemcy gotowe były się zgodzić pod warunkiem, że Wielka Brytania zgłosi neutralność w wojnie Niemiec z Rosją lub Francją. Wielka Brytania zgodziła się na to tylko pod warunkiem, ze napastnikiem nie będzie Francja.
W obronie Belgii
Na skutek niemieckiej odmowy wielka Brytania zawarła konwencję wojskową z Francją, na mocy której Wielka Brytania miała skoncentrować swoją flotę na Morzu Północnym, zaś Francja – na Morzu Śródziemnym. Dla rządu brytyjskiego głównym impulsem do wypowiedzenia wojny Niemcom 4 VIII było zajęcie przez nich Belgii która znajdowała się zbyt blisko Wielkiej Brytanii by ta mogła być obojętna na jej losy.